Başlık: Kar Özlemi
1.2.2008 tarihinde Aqademic Ekledi

 

Bu sabah tam 5 saatlik dersten sonra 3 saatlik sınava girdim kafam allak bullak olmuş durumda…yetmiyormuş gibi kursa gittim çizim yapmaya pek niyetim olmadığını anladım…eve geldim…

Özlemle beklediğim tek şey bu günlerde karın yağması ve benim dışarı çıkıp dilediğimce çocuklar gibi karın altında yürümek….nasıl özledim anlatamam…

 

yalnızlığın sesinden bir resim yaptım
karanlık kalabalıklardan süzdüm ışığını.
akşamüstleriyle boyadım vazgeçen ağzını
parmaklarını uzattım gece suları gibi ıssız
salkımsöğütlerden bir beden çizdim usul
hiçbir rüzgarın duruşunu bozamadığı
bütün yağmurları topladım yapraklarına.
sonra tüm yolcuların silindiği bir ufuk
örttüm kakülleriyle alnının üşümesini.
puhu kuşlarının avazını yerleştirdim dudaklarına
uzanıp uzanıp öptüm sonra acıyla.
gözlerini kapalı çizdim görmesinler diye kimseyi
madem görmeyecekler bundan sonra beni.
astım saçlarından odamın boşluğuna...

uzun sustum, ey durmadan konuşanlar
geçmedi üşümem
ben bir aşkın kar yağışından geliyorum...

 

                              (Alıntıdır)

Yorum (3) Yorum yaz!

Başlık: İyiki Varsın
1.2.2008 tarihinde Aqademic Ekledi

Ben ne zor günlerin şahidiyim,
Çok savaştan çıktım sağ salimim.
Yok kimseye ahım,
Dost düşman sağolsun.


Kapandı tüm perdeler, taş duvarlar çöktüler üstüme birer birer.. Ezildim çoğu zaman, hayatın ağırlığını taşıyamayıp omuzlarımda. Kimi zaman hasret, kimi zaman yalnızlık yağdı dünyama, ıslandım. Kimi zaman acılar, kimi zaman sancılar bir bıçak gibi saplandılar yüreğime, kanadım...

Acısıyla, tatlısıyla, hasretiyle, sevdasıyla benim hikayemdi bu sadece. Ben yazmalıydım tüm satırlarını. Ben kurup cümlelerini, ben koymalıydım noktalarını, virgüllerini. Ben altını çizip vurgularının, ben silmeliydim silinmesi gereken kelimeleri.

Galibiyeti de mağlubiyeti de benimdi hayatın..

Öğrendim, düşünce ayağa kalkmayı, kanayan yaralarımı sarmayı.

Öğrendim.. Hayat karşısında dimdik ayakta durmayı, yeri gelince alaycı bir gülümsemeyle kendime tutunmayı...

Yar iyi ki varsın,
Can sende son bulsun..


Şimdi her gün doğduğunda varlığına uyanıyor sevdam..
Her gün battığında da sevdan çıkıyor hayallerimde, rüyalarımda, uykularımda gün yüzüne.
Artık yalnızlık değil, varlığın yağıyor, sırılsıklam ıslatıyor dünyamı.

Anlıyorum ki sadece nefes alabilmişim yokluğunda. İçten bir gülümsemeden uzak, sahteymiş tüm gülümsemeler. Kelimeler anlamsız, yetersiz, kimsesizmiş. Sevda, sevda değilmiş aslında bende, senmişsin.
Ben, "ben" değilmişim aslında sende "ben" mişim..

Artık ikimizin olan bir hikaye var, sadece bizim olan..
Son noktasını hayatın koyacağı, son nefesimi verdiğimde...


Sen dar günümde helal lokmamsın,
Yar demek yetmez, canımda cansın..
Her kulun hakkını, bahtını şansını,
Verene bin şükür, iyi ki varsın...
alıntıdır

Yorum (yok) Yorum yaz!

Başlık: Sevdiklerinizin dikeni batarmı elinize
27.12.2007 tarihinde Aqademic Ekledi

Gülün dikeni battı dün parmağıma ve hala gülümseyerek bakıyorum parmağımdaki sıyrıga...

Kızmadım... çünkü gülün dikeni batmadan önce şükretmiştim;
"Ya Rabbi, ne kadar güzel yaratmışsın" demiştim. Kızamadım çünkü bir dakika önce güzel kokusunu sineme çekmiştim, bakmaya kıyamamış dokusuna hayran kalmıştım, çünkü batmadan önce yüreğime koymuş onu sevmiştim... dikenini unutmuş muydum? Unutmuş muydum dikeni... unutmuştum işte...

acıtmayayım diye dokunmaya çekindiğim gül, ince ve derin bir yara açmıştı parmagıma... gülümsedim yaraya da...süzülen iki damla kana da... çünkü o yarayı açan bakmaya kıyamadığım o güldü...

Sevdiklerimizin yüreğimizde açtıkları yaralarda aslında o gülün açtığı yara gibi değilmiydi...
İnce ve derin bir yara..aslında çok önemsiz gibi görünse de her kımıldayışımızda yüreğimizi inceden sızlatan yara...Ama dostlarınız o yarayı açmadan önce siz muhabbet dolu kokularını sineye çekmiştiniz..zamanı, mekanı ve kalbinizi paylaşmiştiniz..yarayı açmadan önce siz onları kalbinize koymuştunuz...kızabilir miydiniz..kızamazdınız elbet...

Sevdiklerimizin açtıkları yaralarda o gülün açtığı yara gibi ince ve derin...ama yarimiz yarayı açmadan önce biz şükretmiştik, kokusunu sinemize çekmiş, bakmaya kıyamamıştık..dikenini unutmuş muyduk...unutmuştuk tabi...Ama biz gülümsemeliyiz yaraya...belki süzülen iki damla kanamada.. gülümsemeliyiz işte...
Çünkü o yarayı açmadan önce biz onu kalbimize koymuştuk ve sevmiştik...

ALINTI

Yorum (4) Yorum yaz!

|||| Sonraki Sayfa >>>>